Tekstowe RPG z proceduralnym światem. Jedno życie.
Pięćdziesiąt sekund z gry: ten sam las przez cztery pory roku, konsola, walka i to, co po niej.
Osiem rzeczy, których nie dostaniesz gdzie indziej. O ekwipunku, poziomach i walce turowej nie piszemy — to ma każde RPG.
Możesz przyjść do wsi, w której od tygodnia nikt nie ma co jeść — i nie będzie to Twoja sprawka. Mieszkańcy jedzą, handlują, płacą podatki i chodzą na msze także tam, gdzie Cię nie ma. Okolicę da się zubożyć. Kto raz stracił, ten nie ma, dopóki czegoś nie zarobi. Świat ma odpowiedź na to, co wymyślisz.
Złoto, które dostajesz, komuś ubyło. Towar leżący na ladzie ktoś wytworzył i przywiózł. Pilnują tego dwa niezależne rachunki świata — księga skarbowa i rejestr towarów — w których niedomknięta transakcja zgłasza się sama.
Bankrut idzie żebrać. Głód i chłód przynoszą chorobę, choroba zabija, po zwłoki przyjeżdża grabarz wozem, a do pustego lokalu wchodzi nowy człowiek. To nie jest tło — to ta sama mechanika, która dotyczy Ciebie.
Po śmierci zaczynasz od nowa, w nowym świecie. Poprzednik zostaje na cmentarzu. Sześć niezależnych zapisów, trzy poziomy trudności — na koszmarze przy smoczycy stoi obstawa.
1 142 chwile dźwiękowe, 3 015 nagranych ujęć. Świat nie tylko pisze — odzywa się. Straż woła godzinę w mieście, żebrak prosi o grosz tam, gdzie naprawdę siedzi, sędzia odczytuje wyrok. Do tego 37 utworów muzyki pisanych pod konkretne miejsca i pory.
Straż, sąd, wyrok, banicja. Świat pamięta, co zrobiłeś, i nie udaje, że nie widział.
Cała zawartość gry to pliki JSON leżące obok programu — także w wersji zainstalowanej. Nowy potwór, biom, przedmiot, klasa czy drzewko umiejętności nie wymagają ani jednej linijki kodu i ani jednej przebudowy. Własne scenariusze, własne serwery.
Da się wejść na wieczór i wyjść z poczuciem, że się coś zrobiło. Da się też usiąść na całą noc jak przy stole do D&D. Gra nie karze za jedno ani za drugie — gracz offline nie głoduje, jego karta zamarza po dobie i wraca taka, jaką zostawił.
Nad oknem gry biegnie jedyne miejsce, gdzie zamiast liter jest obraz. Pas panoramy mówi, gdzie stoisz i jaka jest pora — krainę, porę roku, porę dnia, pogodę. Ten sam las wygląda inaczej w czerwcu w południe i w styczniu o zmierzchu podczas zamieci: deszcz, śnieg, mgła, wiatr i światła w oknach dorysowuje silnik, na żywo, po wierzchu rysunku.
Świat da się postawić i grać w niego razem: czat, giełda, wymiana, pojedynki. Czas biegnie sam, doba trwa pół godziny — także wtedy, gdy nikogo nie ma przy klawiaturze. Kto wyjdzie, tego karta zamarza i czeka.
Kod, świat, dialogi, muzyka i głosy — od pierwszej linijki, człowiek i AI przy jednym stole. Człowiek mówi, czego chce, rozstrzyga spory i odrzuca to, co wyszło źle; AI pisze, rysuje i mierzy. To nie jest chwyt reklamowy, tylko sposób, w jaki ta gra powstaje — i dlatego rośnie tak szybko.
A za chwilę AI wejdzie do samej gry. Nie jako podpis pod projektem, tylko jako to, co odpowiada, kiedy zagadasz mieszkańca. → Mapa drogowa
Gra ma być prawie darmowa i ma zostać prawie darmowa. Jeśli chcesz, żeby powstawała szybciej — możesz dorzucić się tutaj.
WesprzyjPytania, pomysły, własne scenariusze i serwery, zgłaszanie usterek. Rozmowa o grze toczy się w jednym miejscu.
Wejdź na forumNajprościej — napisz wprost: e-mail. Odpowiadamy w ciągu kilku dni; na forum zwykle szybciej.
